 |
 |
|
Er zijn al vele etiketten opgeplakt. Zo ging ik van femme fatale en vamp naar milieubewuste moeder. Werd ik vergeleken met Tori Amos en één of andere gohticband uit de jaren ’70 waar ik de naam van vergeten ben. Werd ik geprezen om mooie metaforen en afgerekend op taalfouten. Werd ik bestempeld als eerlijke ingetogen muzikant tot saai buhnetrutje. Soms ontdek ik bij het opstaan dat er nog een vergeten stickerrest onder mijn hiel geplakt zit. Of peuter ik er één achter m'n oor vandaan als ik twijfel. Ik heb geleerd altijd aardig te blijven naar de meneer van de radio en te liegen over mijn leeftijd als dat nou éénmaal al zo op de flyer gedrukt stond. Me altijd interessanter voor te doen dan het geval was. Dingen op te blazen in Amerikaanse stijl. En al mijn zwakke punten te overschreeuwen of op zijn minst te verdoezelen. En een ster, een échte ster, ging zelfs met lippenstift op naar de lokale bakker en had nooit een off-day. Was op de hoogte van alle politieke ontwikkelingen en hield haar privéleven voor zichzelf. Maar mijn persoonlijke sores, was dat nou niet ook een beetje waar mensen zich mee kunnen identificeren. Iemand die niet wil weten wat mijn kids hebben gegeten bij het ontbijt en welke kleur onze kerstballen waren dit jaar, zit toch ook niet te wachten op liedjes over hoe ik mijn liefdesverdriet overwon, een fietstocht met mijn zoontje of over een spin in mijn badkamer? Ik werd door mijn toenmalige platenmaatschappij gelanceerd als een kleine Anouk in de dop en er werd heel wat van me verwacht. Zo kreeg ik mediatraining en werd een jaar na het zetten van mijn handtekening onder het platencontract een videoclip geschoten ter waarde van een nieuwe Mercedes. De prognoses waren niet van de lucht. Er werd gerekend op een cd verkoop van zo’n 300.000 exemplaren. Er werd echter voorzichtig ingezet met een eerste oplage van 5000 stuks. En gelukkig maar, want zeker de helft daarvan ligt na het faillisement van deze zelfde maatschappij nog steeds bij de curator. Net als 1700 exemplaren van mijn 2e album. Ach, wijsheid komt met de jaren. Dat geldt voor een beginnende onderneming en dat geldt ook voor een beginnende muzikante. Het is inmiddels twaalf jaar geleden dat ik mijn eerste serie liedjes schreef en deze in de lokale kroeg ten gehore bracht. Ik ben blij met alles wat ik tot nu toe heb geleerd. Dankbaar voor alle ervaringen, mooie optredens, teleurstellingen en toekomstdromen. Het is tijd mijn muzikale reis te vervolgen met alle bagage die ik in de loop der jaren heb verzameld. Ik ben niet meer bang voor wat anderen vinden. Ik vind mijn eigen weg.. |